دمش آتش و دود بر زد به مهر

ز خونش که شد در هوا شاخ شاخ

همی لاله رست از شخ سنگلاخ

خروشش همی برگذشت از سپهر

چو بیچاره شد کوه کندن گرفت

ز بر سنگ خارا فکندن گرفت

به هر سنگ کافکندی از خشم و کین