ز بر سنگ خارا فکندن گرفت

خروشش همی برگذشت از سپهر

دمش آتش و دود بر زد به مهر

چو بیچاره شد کوه کندن گرفت

به هر سنگ کافکندی از خشم و کین

هوا تیره گردید و لرزان زمین

گرفته رهش پهلوان سپاه