چنان کن که شبگیر با یوز و باز

همه درگه جنگ و کین تیز چنگ

ببینی که چون گویم ای شیر هین

که خونشان ستاند به شمشیر کین

خرامیم مر جنگ را پیشباز

می و بزم کاینجاست آنجا بریم

نریمان زند تیغ و ما می خوریم