می آتش کن و غم بسوزان بروی

جهان آن نیرزد بر پرخرد

که دانایی از بهر او غم خورد

گرت غم نماید تو شو کام جوی

از آن پخته می لعل کن جام را

که پخته کند مردم خام را

کرا با خمار گران تاب نیست