کرا با خمار گران تاب نیست

می آتش کن و غم بسوزان بروی

از آن پخته می لعل کن جام را

که پخته کند مردم خام را

ورا چون کباب و می ناب نیست

همی می خور از بن ، مخور هیچ درد

که می سرخ دارد دو رخسار زرد