بدادش پر از گوهر نابسود

چو خوردی به آواز گفتی که نوش

ازو بستدی باز بودی خموش

شراعی که از پر سیمرغ بود

دگر تاجی از گوهر شاهوار

که شب شمع با او نبودی به کار

بدادش ز بیچاره تختی دگر