ترا تا گشادست دست بلند

خرد را سخنهاش پیرایه بود

روان ها شد از مژده شادی سرشت

به هر دل دری بگشاد از بهشت

بود بی گمان پای دشمن به بند

تو شیری و تیغ تو ز الماس ابر

روان بار ابر و عنان دار ببر