بود بی گمان پای دشمن به بند

روان ها شد از مژده شادی سرشت

به هر دل دری بگشاد از بهشت

ترا تا گشادست دست بلند

تو شیری و تیغ تو ز الماس ابر

روان بار ابر و عنان دار ببر

هوا نیست نز گرد تو تیره فام