تو شیری و تیغ تو ز الماس ابر

به هر دل دری بگشاد از بهشت

ترا تا گشادست دست بلند

بود بی گمان پای دشمن به بند

روان بار ابر و عنان دار ببر

هوا نیست نز گرد تو تیره فام

زمین نیست نسپرده اسپت به گام