نیوشید یکسر ز دل پند من

چو شد بر سران بارگاه و سرای

برآورد سر شاه دانش سرای

چنین گفت کای نامدار انجمن

به یزدان پناهید تا از گزند

بودتان به هر دو جهان سودمند

منازید از آن شادمانی و ناز