بودتان به هر دو جهان سودمند

چنین گفت کای نامدار انجمن

نیوشید یکسر ز دل پند من

به یزدان پناهید تا از گزند

منازید از آن شادمانی و ناز

که آرد سرانجام درد و گداز

بی اندرز هر گز مباشید کس