دگر تا تویی یافه زینسان مگوی

تو نیز آیدت آرزو ، رنج بر

ز بهر همه کس بود شهریار

نه از بهر یک تن که باشدش یار

به دشتی که گمراه گردی مپوی

مجوی آنچت آرد سرانجام بیم

مکش پای از اندازه بیش از گلیم