به دشتی که گمراه گردی مپوی

ز بهر همه کس بود شهریار

نه از بهر یک تن که باشدش یار

دگر تا تویی یافه زینسان مگوی

مجوی آنچت آرد سرانجام بیم

مکش پای از اندازه بیش از گلیم

مینداز سنگ گران از برت