وزآن سو جهان پهلوان شادکام

رهاندند خویشانش از چنگ او

فرستاد کس شاه کشور نواز

به یک جایشان آشتی داد باز

همی زیست خرم به دیدار سام

همی گفت کاو چون گرد زور و برز

ز من به بود گاه شمشیر و گرز