به یک سال از آن شادی و فرهی

همی زیست خرم به دیدار سام

همی گفت کاو چون گرد زور و برز

ز من به بود گاه شمشیر و گرز

نشد دستش از جام روزی تهی

نوندی سر سال نو کرد راست

خراج خداوند کابل بخواست