بیابانش لهوست و ریگش نیاز

سرایی پرآشوب و درد سرست

یکی گور دانیست بر راه رو

که گوری فزون نیست هر گاه نو

سمومش هوای دل و غول آز

دهی شد که باشد برو رهگذار

درون هست و بیرون شدن نیست چار