دهی شد که باشد برو رهگذار

که گوری فزون نیست هر گاه نو

بیابانش لهوست و ریگش نیاز

سمومش هوای دل و غول آز

درون هست و بیرون شدن نیست چار

دهندست و آنچ او دهد بیش و کم

ستاند همان باز با جان به هم