درون هست و بیرون شدن نیست چار

بیابانش لهوست و ریگش نیاز

سمومش هوای دل و غول آز

دهی شد که باشد برو رهگذار

دهندست و آنچ او دهد بیش و کم

ستاند همان باز با جان به هم

به دانندگان همچو زندان زشت