که بر مه کشیدی درفش سیاه

کنون باز رزم از چه آراستی

که اسپ و سلیح و کمر خواستی

به هند ار به چین برد خواهی سپاه

بدی از دل و دست دریا و میغ

یکی مشت خاکی کنون ای دریغ

دریغا تهی از تو زابلستان