یکی مشت خاکی کنون ای دریغ

به هند ار به چین برد خواهی سپاه

که بر مه کشیدی درفش سیاه

بدی از دل و دست دریا و میغ

دریغا تهی از تو زابلستان

دریغا جهان بی تو کشور ستان

دریغا که بدخواه دلشاد گشت