بدی از دل و دست دریا و میغ

که اسپ و سلیح و کمر خواستی

به هند ار به چین برد خواهی سپاه

که بر مه کشیدی درفش سیاه

یکی مشت خاکی کنون ای دریغ

دریغا تهی از تو زابلستان

دریغا جهان بی تو کشور ستان