زانکه گل مظلمست و دل روشن

به توان دید از آن که در گل خویش

بگسل آن سلسله که پیوستی

که ز گل دور چون شدی رستی

گل تو گاخنست و دل گلشن

هرچه روی دلت مصفاتر

زو تجلی ترا مهیاتر