گل تو گاخنست و دل گلشن

بگسل آن سلسله که پیوستی

که ز گل دور چون شدی رستی

زانکه گل مظلمست و دل روشن

هرچه روی دلت مصفاتر

زو تجلی ترا مهیاتر

نه چو زامت فزونش بود اخلاص