خواجه آزاد کن مباش چنین

این نه از وام توختن باشد

بی نیازی فروختن باشد

قدرتش را به چشم عجز مبین

تا به خود قایمی بپوش و بخور

ور بدو دایمی بدوزد و مدر

هرچه هست ای عزیز هست از وی