هرچه هست ای عزیز هست از وی

خواجه آزاد کن مباش چنین

تا به خود قایمی بپوش و بخور

ور بدو دایمی بدوزد و مدر

بود تو چون بهانه یاوه مگوی

بی تو گل مسجدست و با تو کنشت

با تو دل دوزخ است و بی تو بهشت