بی تو گل مسجدست و با تو کنشت

ور بدو دایمی بدوزد و مدر

هرچه هست ای عزیز هست از وی

بود تو چون بهانه یاوه مگوی

با تو دل دوزخ است و بی تو بهشت

بی تو خود کارها همه کرده است

با تو کره نه پرورده است