ور بدو دایمی بدوزد و مدر

قدرتش را به چشم عجز مبین

خواجه آزاد کن مباش چنین

تا به خود قایمی بپوش و بخور

هرچه هست ای عزیز هست از وی

بود تو چون بهانه یاوه مگوی

بی تو گل مسجدست و با تو کنشت