بی تو خود کارها همه کرده است

بود تو چون بهانه یاوه مگوی

بی تو گل مسجدست و با تو کنشت

با تو دل دوزخ است و بی تو بهشت

با تو کره نه پرورده است

تو تویی مهر و کین از آن آمد

تو تویی کفر و دین از آن آمد