راست گفت آنکسی که از سر حال

بایزید از بگفت سبحانی

جان جانش چو شد تهی ز آواز

خون دل گشت بر نهان غماز

گفت دع نفسک ای پسر و تعال

از تو تا دوست نیست ره بسیار

ره تویی سر به زیر پای درآر