مصرع دوم · شماره 42سایه را دوزخ و بهشت یکیستشاعرسناییاثرحکایتقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.39بیم و امید را به جای بمان#40چه کنی ننگ مالک و رضوان#41نیست را مسجد و کنشت یکیست#42سایه را دوزخ و بهشت یکیستانتخابشده43پیش آنکس که عشق رهبر اوست#44فر و دین هر دو پرده در اوست#45هستی دوست پیش دیده دوست#دربارهٔ این سطرسطر شماره 42 از «حکایت» است.سطر پیشیننیست را مسجد و کنشت یکیست→سطر بعدیپیش آنکس که عشق رهبر اوست←