گفت روزی دهم همی داند

رزق من کرد جمله در دستم

این یکی گفت می ندانی تو

او چه داند ز زندگانی تو

تا بود روح رزق نستاند

باز گفتند بی سبب ندهد

هرگز از بیدبن رطب ندهد