چکنی جنت و نعیم ابد

به بر کبر و بی نیازی گرد

بس بود کبر و ناز یار ترا

با خدای ای پسر چه کار ترا

کرده عقبی ز بهر دنیا رد

او ز تو حسبت تو می داند

چون تویی را به خود همی خواند