او ز تو حسبت تو می داند

با خدای ای پسر چه کار ترا

چکنی جنت و نعیم ابد

کرده عقبی ز بهر دنیا رد

چون تویی را به خود همی خواند

می کند بر تو عرضه حور و قصور

تو به دنیا و زینتش مغرور