به خودی مان کن از بدیها پاک

که ترا بر مجاز بستودی

چه گشاید ز عقل و مستی ما

که مه ما و مه بود و هستی ما

چه بود پیش پاک مشتی خاک

بیش حکمت خود ار خرد باشم

من که باشم که نیک و بد باشم