مصرع دوم · شماره 10نزد گوهرشناس بر گوهرشاعرسناییاثرحکایتقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.7پس چو این گوهر نداد خدای#8این گهر را ببر تو ژاژ مخای#9گرنخواهی که بر تو خندد خر#10نزد گوهرشناس بر گوهرانتخابشده11دست گوهرشناس به داند#12چون کف پای بر صدف راند#13نیک دانی که در فضای ازل#دربارهٔ این سطرسطر شماره 10 از «حکایت» است.سطر پیشینگرنخواهی که بر تو خندد خر→سطر بعدیدست گوهرشناس به داند←