افتد از سیر جان بی اندازه

دل کهنه ازو شود تازه

صورت از بند طبع باز رهد

دل ودیعت به روح باز دهد

از زمین تا به عرش آوازه

کرد کز باد شوق و درد رود

بر زن ار بگذرد چو مرد رود