تو چراغی به پیش مهر بلند

دل ز اغیار جملگی برگیر

روی چون شمع پیش او خوش دار

کمر از آب و تاج از آتش دار

جان همی ده چنو و خوش می خند

جان به رغبت سپار کز انکار

نیست جان را در آن سرای شمار