جان همی ده چنو و خوش می خند

روی چون شمع پیش او خوش دار

کمر از آب و تاج از آتش دار

تو چراغی به پیش مهر بلند

جان به رغبت سپار کز انکار

نیست جان را در آن سرای شمار

کانکه دم با سر بریده کشد