کانکه دم با سر بریده کشد

جان همی ده چنو و خوش می خند

جان به رغبت سپار کز انکار

نیست جان را در آن سرای شمار

بار حکمش به نور دیده کشد

سرنپیچیده ز حکم و امر خدای

بنشیند خموش بر یک جای