جان به رغبت سپار کز انکار

کمر از آب و تاج از آتش دار

تو چراغی به پیش مهر بلند

جان همی ده چنو و خوش می خند

نیست جان را در آن سرای شمار

کانکه دم با سر بریده کشد

بار حکمش به نور دیده کشد