بنشیند خموش بر یک جای

کانکه دم با سر بریده کشد

بار حکمش به نور دیده کشد

سرنپیچیده ز حکم و امر خدای

آتشی را همی کند تسلیم

داغ نمرود و باغ ابراهیم

تا نگشتی به سوی خویش گدای