شیر یزدان چو برگشادی چنگ

باد عزمش نشانده تاب فلک

کرد چون گرد ناوکش پرواز

دامن کوه را گریبان باز

روی گردون شدی چو پشت پلنگ

صخره چون زخم تیغ دستش دید

جان به ساعت ز جسم او برمید