ور تو بنشسته ای مکن فرهی

خور و خفاش را که دید بهم

بر سر من مزن که برپایم

زانکه من عالمم چنین بایم

زانکه تو فتنه ای نشسته بهی

هرکجا دولتست و برنایی

تو بدانکس مچخ که برنائی