اینت غبنی که یک رمه جاهل

دل مخوانش که آن نه دل که دهست

دل که با چیز این جهان شد خویش

دان که زان دل دلی نیاید بیش

خوانده شکل صنوبری را دل

این که دل نام کرده ای به مجاز

رو به پیش سگان کوی انداز