دان که زان دل دلی نیاید بیش

دل که او را سر بدست و بهست

دل مخوانش که آن نه دل که دهست

دل که با چیز این جهان شد خویش

اینت غبنی که یک رمه جاهل

خوانده شکل صنوبری را دل

این که دل نام کرده ای به مجاز