دل که او را سر بدست و بهست

تو بمانده پیاده هم به رباط

اصل هزل و مجاز دل نبود

دوزخ خشم و آز دل نبود

دل مخوانش که آن نه دل که دهست

دل که با چیز این جهان شد خویش

دان که زان دل دلی نیاید بیش