دوزخ خشم و آز دل نبود

بنشستد بر بساط سماط

تو بمانده پیاده هم به رباط

اصل هزل و مجاز دل نبود

دل که او را سر بدست و بهست

دل مخوانش که آن نه دل که دهست

دل که با چیز این جهان شد خویش