اصل هزل و مجاز دل نبود

پیش رفتند از تو صد منزل

بنشستد بر بساط سماط

تو بمانده پیاده هم به رباط

دوزخ خشم و آز دل نبود

دل که او را سر بدست و بهست

دل مخوانش که آن نه دل که دهست