چون ترا خورد و گشت فربه غم

بی غمی را تو غم هی خوانی

غم ترا می خورد ز بی خطری

تو چنان کس نه ای که غم نخوری

غم تو شد فزون و مردی کم

علف غم تویی در این عالم

چون تو رفتی علف نیابد غم