غم ترا می خورد ز بی خطری

آدمی را خود انده از خانه است

غم در آنست کز تن آسانی

بی غمی را تو غم هی خوانی

تو چنان کس نه ای که غم نخوری

چون ترا خورد و گشت فربه غم

غم تو شد فزون و مردی کم